Bir zamanlar daÄŸda, kızgın güneÅŸin altında, mermer taÅŸlarını yontmaktan bezmiÅŸ bir mermer yontucusu varmış. "Bu hayattan bıktım artık. Yontmak! Devamlı mermer yontmak... öldüm artık! Üstelik bir de bu güneÅŸ, hep bu yakıcı güneÅŸ! AH!
Onun yerinde olmayı ne kadar çok isterdim, orada yükseklerde her ÅŸeye hakim olacaktım, ışınlarımla etrafı aydınlatacaktım." Diye söylenir durur yontucu.
Bir mucize eseri olarak dileÄŸi kabul olunur ve yontucu o an güneÅŸ olur. DileÄŸi kabul edildiÄŸi için çokmutludur. Fakat tam ışınlarını etrafa yaymaya hazırlandığı sırada ışınlarının bulutlar tarafından engellendiÄŸini fark eder.
"Basit bulutlar benim ışınlarımı kesecek kadar kuvvetli olduklarına göre benim güneÅŸ olmam neye yarar!" diye isyan eder.
"Mademki bulutlar güneÅŸten daha kudretli bulut olmayı tercih ederim."
O zaman hemen bulut olur. Dünyanın üzerinde uçuÅŸmaya baÅŸlar, oradan oraya koÅŸuÅŸur, yaÄŸmur yaÄŸdırır fakat birdenbire rüzgar çıkar ve bulutları dağıtır.
"Ah, rüzgar geldi ve beni dağıttı, demek ki en kuvvetlisi o öyleyse ben rüzgar olmak istiyorum."diye karar verir.
Ve dünyanın üzerinde eser durur, fırtınalar estirir, tayfunlar meydana getirir. Fakat birdenbire önünde kocaman bir duvarın ona mani olduÄŸunu görür. Çok yüksek ve çok saÄŸlam bir duvar. Bu bir daÄŸdır.
"Basit bir daÄŸ beni durdurmaya yettiÄŸine göre benim rüzgar olmam neye yarar." der.
O zaman daÄŸ olur. Ve o anda bir ÅŸeyin O''na durmadan vurduÄŸunu hisseder. Kendinden daha güçlü olan ÅŸeyin,
O'nu içinden oyan ÅŸeyin.....
Bu.....
küçük bir mermer yontucusudur.
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
