Ormanın en kederli, en üzüntülü kuÅŸudur baykuÅŸ. Her zaman acılı bir ifade vardır yüzünde. Bu somurtkan kuÅŸ, hiç bir zaman neÅŸe nedir bilmez, oyun oynamaz, ÅŸarkı söylemezmiÅŸ.
Bir gün neÅŸe içinde ÅŸarkı söyleyen güvercin, bir dalın üstündeki kederli baykuÅŸu görüp sormuÅŸ; "Neden hep böyle üzüntülüsün baykuÅŸ kardeÅŸ? Bu güzel bahar gününün coÅŸkusunu, neÅŸesini hissetmiyor ve hiç sevinmiyorsun, Seni üzen ÅŸeyi, doÄŸrusu çok merak ediyorum."
BaykuÅŸ; "Çok yaÅŸlıyım!" demiÅŸ, "Hem sadece yaÅŸlı olsam neyse, hastayım ve çok da yalnızım
Güvercin tekrar sormuÅŸ; "Peki senin çocukların, torunların, akrabaların yok mu?"
BaykuÅŸ cevaplamış; "Çoluk çocuÄŸumun olması için evlenmem gerekirdi, ancak ben öyle sıkıya gelemem. Çoluk çocuk derdiyle uÄŸraÅŸamam. Akrabalara gelince, onların hepsiyle aram kötüdür."
Güvercin baykuÅŸun bu sözleri karşısında çok ÅŸaşırmış; "Peki!" demiÅŸ, "Dostun da mı yok? Hiç arkadaşın olmadı mı senin?"
"ArkadaÅŸlar dert açmaktan baÅŸka bir iÅŸe yaramaz." demiÅŸ baykuÅŸ.
Güvercin baykuÅŸun neden yalnız ve üzüntülü olduÄŸunu anlamış. Ama yine de, sevdiÄŸi birisinin olabileceÄŸini düÅŸünüp sormuÅŸ; "Hayatında kiç kimseyi sevmedin mi?"
"Asla!" demiÅŸ baykuÅŸ. "Ben hiç kimseyi sevmem."
Güvercin; "Sen yalnızlığı da, üzüntüyü de hakediyorsun arkadaÅŸ! demiÅŸ, "Öyleyse, neden halinden ÅŸikayet ediyorsun ki?"
Güvercinin aklına, çok sevdiÄŸi dostları, arkadaÅŸları, akrabaları gelmiÅŸ. Onlar olmazsa bu hayatın ne deÄŸeri olurdu ki!" diyerek, kanat çırpıp uzaklaÅŸmış oradan.
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
